Μια αληθινή ιστορία ναυτικής τέχνης και επιβίωσης στον Βόρειο Ατλαντικό, 1966
Το Ιστορικό και Μετεωρολογικό Πλαίσιο
Ο χειμώνας του 1965-1966 έμελλε να καταγραφεί στα ναυτικά χρονικά ως ένας από τους πιο άγριους και αμείλικτους του εικοστού αιώνα. Σύμφωνα με τα ιστορικά μετεωρολογικά δεδομένα, η περίοδος εκείνη χαρακτηρίστηκε από μια εξαιρετικά επιθετική, αρνητική φάση της Διακύμανσης του Βορείου Ατλαντικού (North Atlantic Oscillation – NAO).
Αυτή η ατμοσφαιρική διάταξη εξασθένησε δραματικά το σύστημα υψηλών πιέσεων των Αζορών, ανοίγοντας έναν ελεύθερο, φονικό διάδρομο για τη δημιουργία εκρηκτικών κυκλώνων – αυτών που σήμερα ονομάζουμε «μετεωρολογικές βόμβες» (bomb cyclones).
Αυτά τα συστήματα σάρωναν τις ναυτιλιακές λωρίδες με ανέμους έντασης κυκλώνα.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1966 —την ίδια ακριβώς ημέρα που το «Richard D. Lyons» απέπλεε από τη Βρέμη— εκτοξεύθηκε ο ESSA-1, από τους πρώτους πλήρως επιχειρησιακούς μετεωρολογικούς δορυφόρους, και στις 28 Φεβρουαρίου ακολούθησε ο ESSA-2.
Η ανθρωπότητα έκανε τα πρώτα της βήματα στην παρατήρηση του καιρού από το διάστημα.
Οι πρώτες ασπρόμαυρες, κοκκώδεις εικόνες που έφταναν στα επίγεια εργαστήρια αποκάλυπταν τεράστιες, σπειροειδείς δίνες νεφών πάνω από τον Βόρειο Ατλαντικό. Ήταν η οπτική επιβεβαίωση αυτού που τα ναυτιλιακά δελτία ονόμαζαν με δέος: “Complex Storm” (Σύνθετη Καταιγίδα).
Ένα σύστημα με πολλαπλά κέντρα χαμηλής πίεσης που περιστρέφονταν το ένα γύρω από το άλλο, δημιουργώντας ένα χαοτικό, απρόβλεπτο πεδίο ανέμων και κυμάτων-γιγάντων.
Μέσα σε αυτή τη συμπληγάδα του ωκεανού και της ατμόσφαιρας βρέθηκε παγιδευμένο ένα γερασμένο σκαρί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επανδρωμένο με τριάντα δύο Έλληνες ναυτικούς.
Αυτή είναι η αληθινή τους ιστορία από τα αρχεία του υποπλοιάρχου Χριστοφόρου (τότε 28 και τώρα 88 ετών).
Ο εγγονός του ο Χριστόφορος (9 ετών) παρακάλεσε τον παππού Χριστόφορο να γράψει αυτήν και άλλες μικρές αληθινές ιστορίες από τα πολλά ταξίδια του στο Βόρειο και στο Νότιο ημισφαίριο της γης. Γι’ αυτό ο παππούς το αφιερώνει στον αγαπημένο του εγγονό Χριστόφορο.